Tüm kavramlarý küçümsemeyi adet edinmiþ olan insanoðlu, zaman kavramýný hiçe saymaya hali hazýrda devam ediyor.

       Ýnsanoðlunun tek sermayesinin yaþam ve zaman olduðunu akýl süzgecinden geçirirken,  zamaný doðru kullanmayý yaþam çerçevesinde ihmal ediyoruz. Bir ay önce doðan ya da birkaç gün gecikmeyle doðan  bebeðin  saðlýk sorunlarýyla beraber doðduðunu, birkaç  dakika önce kaçýrýlan uçakla ölümden dönüldüðünü, bir saniyelik minik  hareketle ansýz bir kurþuna hedef olunduðunu ya da ýskaladýðýný, erken yaðan yaðmurun tarlayý mahsulsüz býrakacaðýný, söylenmemiþ itiraflarýn, bir sonraki saate ertelenen cevaplarýn, hayatýmýzý altüst edeceðini unutuyoruz. Ölümle yaþam arasýndaki ince çizgiyi belirleyen zaman, bir anlamda kader çizgimizi de belirler.Biz zamaný acýyarak kullanýrken, o bize  acýmadan, akacaðý kaynaktan , gideceði yoldan  þaþmadan , mola vermeden yürümeye devam eder.Onun iþi yürümek bizim iþimiz de  onun peþinden takýlýp gitmektir.Ne onun önünde olmalýyýz, ne de arkasýnda yol almalýyýz.Onunla ayný safta yer almak durumundayýz.Zamanýn önünde yer almak, mevsimsiz açan çiçeðin kar bastýrýnca  solmasýna, gerisinde kalmak ise,  köhne bir mahzende çürüyen, açýða çýkmak için ona uzanan bir eli bekleyen renkli þiþelere benzer.Her iki durum güçsüzlük þarkýlarý söyleyen aciz  seslere iþaret eder.Ýnsanoðlu ne yapýp edip, zamanýn sýký  takipçisi olmak zorundadýr.Üstelik zaman; eþittir yaþamdýr.Yaþamýmýza kýymak ne ise  zamanýmýzýn da hakkýný vermemek odur.Bizler zamaný anlamadan yaþarken ahlar, keþkeler ,tühler günlük hayatýmýzýn en çok kullanýlan kelimeleri oluverir.Kaçan balýðýn büyük olmasý bundandýr. Fýrsatlar denizinin sahilinde güneþlenebilmek için zamanýn deðerine önem vermeliyiz çünkü zaman, yaþamýn ta kendisidir.