|
Adý dilimin ucunda... Hatýrlayacaðým bir dakika... Hah, Koþaner’di soyadý.
Adý peki? Neydi yahu? Kimdi Genelkurmay Baþkanýmýz?
Ýroni deðil... Vallahi hatýrlamýyorum!
Ýsmail Hakký Karadayý’yý hatýrlýyorum mesela...
Doðan Güreþ’i de... Hilmi Özkök yine öyle... Büyükanýt’ý unutmak ne mümkün...
Bir de Baþbuð Paþa var...
Adýyla... Soyadýyla... Sanýyla... Þanýyla...
Hatýrlýyorum geçmiþteki Genelkurmay Baþkanlarýmýzýn hepsini.
Ama onun adý gelmiyor aklýma! Allahým çýldýracaðým!
30 Aðustos resepsiyonunda görmüþtüm en son...
Cumhurbaþkaný Abdullah Gül’ün yanýndaydý.
Resepsiyon öncesinde selam yollamýþtý hepimize.
“Ben konuþmayacaðým!” demiþti...
Konuþsa da...
Bizler... “Nasýlsýnýz Paþam” diyecektik...
O da... “Ýyiyim çocuklar, teþekkür ederim” diyecekti...
Öyle de oldu... ... Peki adý...
Hazreti Google’a iþ düþtü yine...
Týrnak içinde... Genelkurmay Baþkaný yazdým...
Koþaner soyadlý paþamýzýn adýný Google Iþýk olarak bildirdi bana.
Ön adý ise Sebahattin...
Genelkurmay Baþkanýmýzýn adýný siz biliyor muydunuz peki?
Sanmam!
...Evet, bu kýsa makale bir gazeteci-yazar’a ait; soyadý Özýþýk... Biliyorsunuz bu sütunda þimdiye kadar “kiþi”ler, bizatihi hiç konu edinilmedi. Adlar ya da makamlar söz konusu olmuþ olsa da asýl mevzu; o kiþinin fikirleri, temsil ettiði zihniyet ya da sergilediði davranýþ biçimleri oldu. Bu sebeple ismini yazmaya gerek görmedim.
Sayýn yazar yemin ettiðine göre, doðru söylediðini kabul etmek gerekiyor. Doðru, eskiye göre yeni baþkan gerçekten olmasý gereken yerde duruyor ama yine de inanmak zor. Hani, kendi soyadý öz-Iþýk olmasa, yani hatýrlama(ya)dýðý þimdiki Genelkurmay Baþkanýnýn ismiyle ayný olmasa tamam da!.. Çünkü bu sadece bir “duyup duymama konusu”, bir “kulak meselesi” ya da makalenin sonunda yer alan soruda olduðu gibi “bir az konuþma” yani “dil sorunu” deðil. Sanýyorum daha çok, memleketin sahibi olmak babýnda hegemonya, vesayet, alýþýlmýþlýk, þuur ve þuuraltý ile ilgili “düþünce temelli” bir sorun bu.
Kitabýn ortasýndan konuþacak olursak, sanýyorum ki; memleketin idaresinde “söz sahibi olmak” anlamýnda yaklaþýk iki yüz yýldýr devam eden bir çekiþmede, kaybetmeye yüz tutan, hatta bitmeye doðru giden tarafta yer almýþ olmanýn verdiði dayanýlmaz hüzünle, her bulutlu havada gümbür gümbür gümbürdeyen o çok güvenilir daðlardan artýk çýt çýkmamasýyla çok yakýndan iliþkili bir ruh hali bu. Buna, týp diliyle oriyantasyon bozukluðu-konfüzyon, tam yerini tutmasa da herkesin anlayacaðý dille “derin þaþkýnlýk durumu” diyebiliriz. Aranýrsa içinde biraz ebegümeci, azýcýk minare tozu da bulunabilir belki ama bizim derdimiz o deðil.
Þimdi... Yaþananlara þöyle bir bakarsak: Ergenekon davasýnýn geldiði nokta, referandum sonuçlarý, HSYK seçimleri, 30 Aðustos’ta komutanlarýn atanma sürecinde yaþananlar, Anayasa paketi ile oluþan demokratik hava ve buna verilen dýþ destek vs.
Çok açýktýr ki bütün bunlar hegomonik güçlerin keyfini fena halde kaçýrmýþ bulunuyor... Bu durumda, meseleye bir savaþ gibi bakan ve kendini kaybeden tarafta hissedenlerin içine düþtüðü, giderek depresyona doðru kayan derin psikolojik çöküntü de kaçýnýlmaz oluyor tabii. Bu arada gerçekleþen bazý olaylar; “hâlâ ayaktayýz” mesajý olarak algýlanabilecek alternatif Cumhuriyet bayramý kutlamalarý, açýða alýnan üç general davasýnda yaþananlar vs belki yüreklere azýcýk su serpmiþ ve unutulan malum isimleri hatýra getirmiþ de olabilir ama bunlar yaraya pansuman bile deðil. Yani “Aaah nerde o günler!..”
Makale aslýnda utangaç bir dille yazýlmýþ gibi, yani “Nere(ler)desiniz” þeklinde de okunabilir bu. Ýlle de olumsuz bir þey yakýþtýrmak için söylemiyorum bunu; biz üç beþ arkadaþ yazýyý okuduðumuzda herkesin vardýðý kanaat buydu çünkü.
Bu makale iki yönüyle de demokrasimizin yeterince geliþemediðini gösteriyor kanýmca. Birincisi; insanlarýmýz bunca deðiþime raðmen hâlâ demokrat bir kafaya sahip olamadý, þuur altýný temizleyemedi, birtakým kötücül refleksleri üstünden atamadý. Ýkincisi; bu ülkede düþünceler hâlâ gönül rahatlýðýyla dile getirilemiyor. Yani “laiklik ya da Cumhuriyetin kazanýmlarý elden gitmesin” gerekçeleriyle “darbe istiyorum” diyenler de Kamuda baþýný örtmek isteyen veya böyle bir durumu, býrakýnýz sakýncalý olmayý laikliðin gereði gibi görenler de, baþlarýna gelecek birtakým kötü þeylerden endiþe etmeden açýk bir þekilde konuþamýyorlar.
Sanýyorum asýl üzerinde durulmasý gereken konu bu. Her þeyi konuþmaya, danýþmaya, tartýþmaya mecburuz; korkmadan ve çekinmeden. Dikkat edeceðimiz tek þey: zafer sarhoþluðuna kapýlmamak, yenilmiþlik kompleksine girmemek ve bütün bunlarý yaparken birbirine saygý göstermek.
Ama bu anlamda lütfen “Asker yolu beklerim” türküsünü söylemeyi, mýrýldanmak gibi bile olsa artýk bir kenara býrakalým. Dahasý demokrasi yollarýna dair daha özgürlükçü türküler besteleyelim ve hep birlikte söyleyelim.
|
