|
Önümüzdeki hafta milletimiz için önemli bir gün; malum, Anayasa deðiþikliði için referandum yapýlacak. Özür dileyerek zaman zaman yaptýðým gibi “haber kýrma” yapýyor ve “Yükseköðretimde reform nasýl yapýlýr” adlý yazý dizisine iki hafta ara verip konuyla daha yakýndan ilgili olan makalemi sunuyorum.
“Ýmralý” bir zamanlar, mealen “özerkliðin ya da otonominin Doðu toplumundaki feodal yapý içerisinde insanlarý özgür kýlamayacaðýný, baðýmlýlýðýn yerleþik olduðu bu kültürde demokratik geliþmeye imkân vermeyeceðini” söylüyordu. Bu düþünceyle, nihai hedefe dair o zamanki önermesi ise (samimi ya da deðil!) bir “demokratik cumhuriyet” idi. Bu belki mahkemede “Devletime hizmet etmek istiyorum” þeklindeki ifadesi ile örtüþen bir arguman olarak da kabul edilebilir.
Þüphesiz -Kandil ya da þu bu- daðdakilerin asýl temsilcisi ve tek söz sahibi “Ýmralý”dýr. Daðdakiler onun bir sözüyle tetiðe basýyor, baþka bir sözüyle tetikten elini çekiyor, bir sözüyle ovaya iniyor ve yine baþka bir sözüyle tekrar daða çýkýyor… Bana göre “örgüt içinde çok baþlýlýk var, birkaç parçaya bölündüler” þeklindeki açýklamalar boþ laflar. Kendilerince bazý küçük çaplý sýkýntýlar yaþýyor olsalar da bu mücadelenin 26 yýldýr sürüyor olmasýndan anlaþýlan odur ki çekirdek güç bunlarý etkili bir þekilde bastýrýyor ve yoluna devam ediyor.
Sadece daðdakiler mi? Hayýr. “Ýmralý” ovadakilerin de baðlý olduðu tek güç merkezi. Ýsmi ister HADEP, DTP, BDP ister Diyarbakýr Büyükþehir Belediye Baþkaný ya da KCK olsun, Kürt halkýnýn siyasi temsilcisi olduðunu iddia edenlerin hemen tamamýnýn (bir iki küçük siyasi hareket hariç) gönülden, kafadan ya da göbekten baðlý olduklarý yer orasý…
…Ýmralý; o gün “özerklik kötü” diyordu, bugün “iyi” diyor; ovadaki siyasiler de öyle. O gün “Hedefimiz demokratik cumhuriyet, asýl olan Kürt halkýnýn hak ve özgürlükleridir” diyordu, bugünse “Bu yetmez. Lafý dolandýrmaya gerek yok. Bu meseleyi özerklik çözer” diyor (veya dedirtiyor); ovadakiler de öyle.
Yani Kürtlerde, genelde eline silah alarak siyaset yapan (silahlý mücadelenin, iþin kanlý yüzünü göz ardý etmeden özde siyasi bir mücadele olduðunu kabul etmek gerekiyor!) için de TBMM’de veya belediyelerde eline silah almadan siyaset yapan için de tek lider O. Kanýmca, sorumlu ya da sorumsuz, yetkili veya yetkisiz bu meseleye çözüm bulmaya çalýþanlarýn özellikle ve öncelikle kabul etmeleri gereken gerçek budur. Kaynaðý aþk, korku, hezeyan, konjonktur vs. her neyse ama tek bir hakikat var: “Ýmralý ne derse o” oluyor. Haa, bu arada Ýmralý’ya “söyleten” var mý? O da baþka bir konu.
Evet, vitrindeki tablo bu. Peki, bu tüm Kürtler için aynen böyle mi? Yani, “bin yýldýr bir aradayýz, bu süre içerisinde on binlerce Türk-Kürt aile akrabalýk baðý kurmuþ, inancýmýz ayný, kültürümüz benzer, ticaretimiz ortak, ayný coðrafyada yaþýyoruz ve birbirinin içine girmiþiz, Ýstanbul’da Hakkâri’den daha çok Kürt kökenli insanýmýz var” filan… Bunlarýn hiç mi önemi yok? Ýmralý’nýn bir sözü bu deðerleri nasýl bir anda yok edebiliyor?
Kanýmca Kürt halkýnýn tabanýnda bunlarýn hâlâ bir deðeri var; hem de küçümsenmeyecek ölçüde var. Hepimiz hemen her gün bu insanlarla konuþuyoruz, alýþveriþ yapýyoruz, birlikte seyahat ediyoruz, ayný mekâný paylaþýyoruz, muayene ediyoruz vs. Ama bu aynilik duygusu korku ya da baþka nedenlerle öne çýkarýlamýyor. Bu yakýnlýk çeþitli propaganda yöntemleri ile yön deðiþtiriliyor veya örtülüyor.
Þunu vurgulamak gerekiyor ki örgütün siyasi temsilcileri ve onlarýn iþbirlikçileri bu iþi iyi yapýyorlar. Özellikle devletin içine kadar girmiþ belli iç ve dýþ güç odaklarý bugüne kadar sergiledikleri -bu düþük yoðunluklu savaþýn devam etmesini gerekli kýlan(!)- baskýcý, yasakçý, kavgacý, toplumu irrite edici davranýþlarýyla hem çatýþma ortamýna zemin hazýrlýyorlar hem de kritik durumlarda son hareketi yaparak sakinleþmeye yüz tutan olaylara ivme kazandýrýyorlar. Temelde iþlenen tema: “Kürt halkýnýn devlet tarafýndan maðdur edildiði, Ýmralý’nýn da buna son vermek için silaha sarýlmak durumunda kaldýðý” þeklindedir. Yani; “maðduriyet ve mazlumiyet gerçeði ya da edebiyatýndan (bence ikisi de mevcut) menkul silahlý mücadele.”
Bütün bunlar malum örgüt için silahý eline alarak ya da silahý eline almadan siyaset yapanlar tarafýndan hoyratça kullanýlýyor. Onlar, gerçeði söylemek gerekirse genel gidiþattan memnunlar. Oysa ayný etnik kökenden olan geniþ halk kitlelerinin bu durumdan mutlu olduðunu söylemek çok zordur. Bizim asýl üzerinde durmamýz ve barýþta temel unsur-taraf-güç-koz olarak kabul etmemiz gereken kritik nokta iþte tam da burasýdýr.
Haftaya, kýsmet olursa bu konuya devam edeceðiz.
|
