|
Eðitim, insaný yaþayacaðý ortama hazýrlama sanatýdýr. Öðretim ise, eðitimin sadece küçük bir parçasýdýr aslýnda. Bir eðitimcinin en büyük handikabý öðretirken eðitimi unutmasýdýr. Bundan daha vahimi ise; eðitimcinin baþarýsýný öðretimdeki becerisiyle ölçmektir.
Bu nedenle öðretim iþini yapan öncelikle iyi bir eðitim almasý gerekir. Eðitimini eksik almýþ bir öðretimci, iþine duygusunu ve çevre þartlarýný katamadýðý için bir makine gibi çalýþacaktýr. Baþarýlý bir makineyi de kimse öpmemiþtir.
Atomu parçalamasýný bir insana öðretebilirsiniz. Lakin, bu iþi insanýn faydasýna kullanmayý ancak eðitimle yapabilirsiniz.
Eðitim, aslýnda insanlarla insanca ve insana faydalý olarak yaþamasýný kabullendiren bir eylemdir. Tabii bu esnada öðrenmesi gerekeni de öðretmeyi ihmal etmeden.
Eðitim, bir açýdan da insanýn ömrünün kýsalýðýný anlama ve dünyada var olmanýn sýrrýný çözme becerisidir. Hayati önem taþýyan eylemleri unutmadan, hayatý anlamlý hale getirme maharetidir. Yaþarken, çok çalýþmayý öðrenip uygulayarak ölürken de ardýndakilerin unutamadýðý bir insan olmaktýr.
Ölümün kaçýnýlmaz olduðunu herkes bilir. Ancak çok az insan bunu hayatýna uygulayabilir. Ölümün zamanýnýn saklý olduðunu da herkes bilir. Fakat, insanlarýn çoðu kendisine en az 80 yýl ömür belirler. Sanki kendi elindeymiþ gibi. “Ölüm gerçek, ama bana daha çok sýra var” gibi yaþar insan. Aslýnda çevresinde her yaþta insanýn ölmekte olduðunu seyrede seyrede hem de. Ýþte bütün bu varoluþ sýrrý, insana ancak eðitimle þýrýnga edilebilir.
Eðitim, eðer sýnavda çok sayýda doðru cevap bilmek olsaydý, en eðitimli bilgisayarlar olurdu. Ýnsanlarýn kýymetini çok sayýda doðru cevapla ölçmek de eðitimsizliðin bir sonucudur.
Her ulusal sýnavýn sonunda insanlarý ve þehirleri sýraya koyarak “iyi-kötü-çirkin” sýnýflamasý yapmak eðitim seviyesini ölçmek deðildir. Bu bir öðretim sýralamasýdýr. Kesinlikle bilinmelidir ki; eðitim seviyesini gerekli düzeye çýkaran toplumlar öðretimlerini tamamlamayý bir türlü becermiþlerdir. Tam aksine öðretimde iyi derece elde edenlerin iyi bir eðitim aldýklarý da iddia edilemez.
Hz. Ýsa’yý bilgisayarý kullanamamakla suçlamak nasýl mantýksýzsa, sevgi ve insana faydalý olmayý özümsettirmeden öðretime kilitlenmek de o derece mantýksýzdýr. Hele bu eylemin derecelendirmesini yapmak daha da vahimdir.
Eðitim bir aþktýr. Bu aþk, dozeri tanýmayan Ferhat’a daðlarý deldirmiþtir. Hiç kimse Ferhat’a yaptýðý iþin mantýksýz olduðunu anlatamaz. Ferhat’ýn uzmanlýk alaný dað delmek deðildir. Ancak, aþký O’na dað delmeyi öðretmiþtir.
Eðitimi anlamak, aþký anlamaktýr. Eðitme aþýk kiþiyi eðittiði bireylerin saadetinden baþkasý motive edemez. Tabii ki devamýnda heyecanlý bir öðretim de kendiliðinden gelecektir. Aþký anlamadan eðitimi yaþamak ve yaþatmak hariçten motorlu çalýþmak gibidir. Bu eylemin ömrü motorun mazotunun ömrü ile sýnýrlýdýr. Mazot alacak parayý kazanacak eðitim de unutulmuþsa ölüm þart olacaktýr.
Bir de eðitimcinin yönetimi vardýr. Ýyi yönetilememiþ iyi eðitimci kafese kapatýlmýþ kuþ gibidir. Bu eðitimcinin ömrü de hariçten gelecek yemlerle sýnýrlýdýr. Varlýðý süs ve sesten öteye gidemeyecektir. Baþarýsýzlýðýmýzýn sýrrý budur aslýnda.
Aþka kabadayýlýk olmaz. Sevgilileri buluþturmak yasaksa, yaþamak da yasaktýr. Sevmeyenleri buluþturmak da zulümdür. Sevmeden yönetmek ve nefret ýþýnlarý altýnda yönetilmek, azaplarýn en büyüðüdür. Böyle olunca da kafesten kaçýp kurtulan kurtulur, kaçamayan kafeste gün sayar.
Birileri de baþarýsýzlýðýn sýrrýný araþtýrýr durur.
|
