|
Bahar gelir, çiçekler açar. Tüm nebatat yeniden canlanýr. Öleceklerini bilmezler. Doðduklarýný bilmedikleri gibi… Hazan zamaný gelince, göçer giderler. Ömrü dakikalarla sýnýrlý olanlarýn dakikalarý bitince gider. Ömrü aylarla belirlenenlerin aylarý bitince ölürler. Hayatlarý yýllarla sýnýrlananlarýn, sýnýrý bitince teslim olurlar.
Bitkilerin doðumlarý baþka bitkileri sevindirmediði gibi, ölümlerinin de bitkiler arasýnda fark edilmediði hesap edilir. Ya da biz öyle biliriz.
Ayný þeyler hayvanlar için de geçerlidir. Belki de biz öyle biliyoruz.
Ýnsanlar için durum çok farklýdýr. Doðuþumuz birilerinin bayramý olabileceði gibi, ölümümüz de birçok yüreðin yangýnýný körükleyecektir.
Hastalanýþýmýz hüzündür, saðlýðýmýza kavuþmamýz bayramdýr kimilerine…
Birbirimizi cismen ve manen yine kendimiz iyileþtirmeye çalýþýrýz. Doktorumuz, ruh bilimcimiz vardýr. Bedenimizin sýhhatini tabipler saðlamaya çalýþýrlar. Ýlaç verirler, ameliyat ederler, uyuturlar, uyandýrýrlar… Ruhumuzu da tedavi etmeye çalýþýrlar. Cismani tedavimizin tüm sýnýrlarý henüz keþfedilemediði gerçeðinin yanýnda, ruhi tedavimizde ciddi anlamda yavanýz aslýnda. Bildiklerimiz yok denecek kadar azdýr.
Doktorlar ameliyat yapacaklarý zaman canýmýz acýmasýn diye narkoz (anestezi) yaparlar. Hastalýðýn durumuna göre bu narkoz kýsmi olabileceði gibi tüm beden için de uygulanabilir. Narkoz yiyen insaný kesersiniz, eklersiniz, çýkarýrsýnýz… Hasta durumun hiç farkýna varamaz. Ta ki narkozun tesiri geçene kadar. Dokularýmýzla hissettiðimiz acýlarýmýz narkoz sonrasý aðrý kesici ile uyutulmaya devam edilir. Ýyileþme gerçekleþince ya hayat normale döner veya bitirebiliriz filmi!
Ruhsal hastalýðýmýzýn tedavisinde ne mi yaparýz?
Delirmemenin ilacý var mýdýr? Akýllý gibi kabul edilip de akliselim olmadýðý düþünülenleri kimler belirler. Bunlar uzmanýna býrakalým.
Bu aralar ruhlarýn ahvaline takýldým. Olup bitenleri fark etmemek için narkoz icat edilmiþ mi? Ya da olup bitenleri aldýðýmýz narkozla mý fark etmeyiz. Bu narkoz nasýl bir þeydir?
Ruhumuzun narkozu “gaflet”tir.
Gaflet bizi öyle bir narkozlar ki, hayattaki nice harikalarý hep pas geçeriz.
Çiçekler açmýþ, normal. Aðaçlar yaprak açmýþ, görevi. Sonbahar gelince yapraklar dökülecekmiþ, doðal bir hadise. Bu iþler niçin olur? Bu iþleri kim, niçin yapar? Ruhumuzun narkozu izin verdiðince anlamaya çalýþýrsýz. Gaflet narkozu böyle bir þey!
Ýnsanlar doðar, büyür, ölür… Hepsi doðal! Niye doðarýz, niye ölürüz, öldükten sonra her þey biter mi? Gaflet narkozu izin verse düþüneceðiz.
Çanakkale’de 250 bin, Sarýkamýþ’ta 90 bin can gitmiþ. Savaþta olur böyle þeyler! Niçin kendilerini feda ettiler, bizden ne beklerler. Narkoz, narkoz! Gafillik, gafillik…
Binlerce kilometre uzunluðundaki damarýmýz. Tad alma duyumuzun sýrrý. Darwin’i de çýldýrtan görme iþi nasýl oluyor? Vücudumuzun harika sanat eseri olmasýyla niye ilgilenmeyiz. Bu mükemmel beden eseri kýsa ömür için ne anlam ifade ediyor. Ruhun yolculuðu nereye kadar?
Cenazeye gider, cansýz bedenleri izleriz. Ölümdür, normal! Hiç orada uzanacaðýmýzý hayal edemeyiz. Etsek bile kýsa keseriz. Hayata kaldýðýmýz yerden devam ederiz. Narkoz… Gaflet… Kim bilir bu satýrlarý okurken bile mini bir tebessümle yetiniriz. Ben yazarken bile mütebbessimim. Narkoz ve gaflet…
Þair ne de güzel demiþ;
“Tahtadan yapýlmýþ bir uzun kutu.
Baþ tarafý geniþ, ayak ucu dar.
Çakanlar bilir ki bu boþ tabutu.
Bir gün kendileri dolduracaklar.”
Bilirler mi, bilmezler mi tartýþýlýr. Narkoz etkisiyle bilmez gibi mi davranýrlar yoksa.
Dünyayý, dünya gibi anlamak ne kadar zor iþ.
Narkozdan çýkmak için birisi dürtsün beni…
|
