|
Yýkýlmýþ insanlarýn yýkýlmasý sevindirmemeli insaný.
Yere eðilen herkesin yýkýldýðý zannýna kapýlmak, “yýkýlmayý” anlamamaktýr.
Bazen yýkýlmýþ insanlarýn içinden öyle abideler çýkar ki; en haþin çevreler böylelerinin önünde el pençe divan durmak zorunda kalabilirler.
Ezildiði halde haykýrmayanlar, haykýramadýðýndan susmazlar aslýnda. Öyle anlar olur ki, böyle ezilmiþleri susturmak kabil olmayabilir.
Ezilmiþleri en kýsa yoldan yok etmek isteyenler, ezdiklerine gidecek yer býrakmayý unutmazlar. Zira, ezilmiþlerin tepkisi iki taraftan birinin yok olmasý ile son bulur. Ezilenlerin ölüm korkusu olmadýðýna göre, ezenler için ölüm artýk mukadder olur.
Ezenler elde ettikleri nimetleri kaybetmemek için ezerler aslýnda. Ezerken kural tanýmamalarý bundandýr. Ezenlerin standart kurallarý olmaz. Herkese farklý hukuk kaideleri vardýr ezenler için. Tahtýna yaklaþanlarý uzaklaþtýrýrken onun için suçlamayý ihmal etmezler.
Bütün büyük ideolojilerin temellerini ezilenler atmýþtýr. Bütün dinlerin kurucularý mazlum gurubun içinden çýkmýþtýr. Mazlum gurubu ayrýlmaz bir eylem gurubu haline getirmiþ, sonra da yenilmezleri yenmiþlerdir. Ýlahi baðlar da asil görev kabul edilerek tabii ki.
Bütün büyük insanlar da hesaba katýlmayan adamlarýn arasýndan çýkmýþtýr. Aslýnda dünyayý anlamlý hale getirenler, anlamý olmadýðý zannedilen insanlardýr.
Materyalist felsefe, kaybedecek bir þeyi olmayanlara bir þeyler baðýþlamasýnýn sebebi budur aslýnda. “Ýnsanlara üzerinde savaþmayý deðecek bir þeyler sunacaksýn, onlar bunu korurken sen de istediðin emellerini hayata geçireceksin” demelerinin sebebi budur.
“Sahip Olmak Duygusu”dur insanlarý savaþtýran. Sahip olanlar korumak için, sahip olmayanlar da ulaþmak için savaþýrlar. Genelde sahip olmayanlarýn kazanmasý, kaybedecek bir þeyleri olmadýðýndandýr. Rahat yüzü görmedikleri için rahat yaþayanlarý cezalandýrmak ve ellerindekini almak için mücadele verirler. Kazanýrlarsa tahtý ele geçireceklerini, kaybederse zarar etmeyeceklerini iyi bilirler. Fýrsat bulamadýklarý için huzura hasrettirler. Böylesi insanlarýn gözlerine bakarak huzuru gösterip ulaþtýrmayanlar doðal maðluplardýr.
Ezmeyeceksin…
Ezdirmeyeceksin…
Ezilmeyeceksin…
Adaleti herkese eþitleyeceksin…
Acýkmýþýn yanýnda “þapýrdatarak” tek baþýna yemeyeceksin…
Aksi takdirde izleyenlere de suç iþletirsin, kendini de zayii edersin. Sonra da dokunulmasý ve eleþtirilmesi teklif dahi edilemez zannettiklerini yanýna alýr gidersin.
Eðitimden yoksun olanlarýn eðitimini ihmal etmeyeceksin. Hadi ihmal ettin onlarýn eðitimsizliklerini durmadan yüzlerine vurmayacaksýn. Ýnsana savunacak bir þey býrakmamak en büyük hamakattýr. Zenginliðini de fakir býraktýklarýnýn karþýsýnda bir üstünlük olarak kullanmayacaksýn. Hiç olmazsa korunmaya deðecek kadar fukaraya da bir þeyler býrakacaksýn. Yoksa hepsini kaptýrman kaçýnýlmaz olacaktýr.
“Mehmet Efendi’nin oðlu” diyerek hafife aldýðýn adam, gün gelir bey olmanýn ne demek olduðunu sana da öðretir.
“Bidon kafalý” diye cahilliðini cahilce yüzüne vurduðun adam barut fýçýsý gibi seni beklemektedir. Ne zaman nerede patlayacaðýný kimse kestiremez.
“Söðüt aðacýnýn altýndaki köy kahvesinde göbeðini kaþýyan adam” diye alay ettiðin adamdan, gün gelir adam olmayý öðrenmek zorunda kalabilirsin.
“Eþarp mýdýr daha tehlikeli, yoksa türban mý?” diye üzerinde fikir yürüttüðün köylü kýzýna ezilmiþliðin gadrini yaþatmasaydýn iyi ederdin.
“Daðdaki çobanla ben eþit miyim?” diyerek alay ettiðin çobanýn karþýsýnda ezilebileceðini sana kimse öðretmedi mi?
Ezdiklerin, ezildiklerinin farkýnda. Hesabý ödemek üzere kasaya yanaþýr mýsýn?!
|
