|
Dünyamýz artýk ihtiyarlýk dönemini yaþýyor. Her þey ihtiyarladý dostlar. Ýlimler, fikirler, yaþamlar ve sürekli deðiþen ama bir türlü mutlu olmayý yakalayamayan sosyal ve bireysel yaþamlar.
Türkiye’de günümüzde çocuk yetiþtirmek zor olaydýr. Annelik zor, babalýk zor. Bir yerlerde yapýlan küçük bir hatanýn faturasý çok aðýr olabiliyor. Yine de iþin hemen hemen bütün yükü ailelere, özellikle de anne babalara düþüyor. Anne baba olarak bu kutsal yükü kaldýrmak zorundayýz. Çünkü söz konusu olan hem onlarýn, hem de bizim geleceðimiz.
Çocuðunuza belli yaþlarda namaz kýlmayý, Kuran okumayý öðretebilirsiniz. Namaz sureleri ile birlikte bir sürü de ilahi, ayet, hadis ezberletebilirsiniz. Ama onlara büyükleri saymayý, küçükleri sevmeyi öðretemezseniz, milli ve manevi deðerleri veremezsiniz, tarihiyle bütünleþtiremezseniz, imandaki huzurun yaný sýra, inanmanýn mantýðýný kavratamazsanýz, çocuk, belli yaþlarda yalpalamaktan kurtulamayacaktýr.
Bu da çocuðun geleceði açýsýndan önemli bir tehdit oluþturur. Çünkü o takdirde çocuk, sokaðýn, televizyonun, gazetenin, envai çeþit müstehcen yayýnlarýn, sorumsuz politikacýlarýn ve ‘sanatçý’ denilen kimselerin etkisine girer. (Gerçek sanatçýlarý tenzih ederiz) Hem kýbleden, hem aileden kopar, yozlaþýr, tükenir...
Çocuðunuza kendi yaþantýnýzla örnek olamazsanýz, milli-manevi deðer ölçülerini veremezseniz, batýlýlaþma sürecinin toplumumuza bulaþtýrdýðý tortulardan ve tereddütlerden koruyamazsýnýz.
Çocuðunuza zehirli yemek yedirir misiniz?
Maalesef genellikle çocuk yetiþtirmeyi, çocuklarýn karnini doyurmak, kýyafetlerini almak, okul ihtiyaçlarýný karþýlamak, dershane taksitlerini ödemek zannediyoruz.
Maalesef bazý anne babalar çocuklarýnýn hangi yemeði yiyip yemeyeceði ile ilgilendikleri kadar hangi filmi izleyip izlemeyecekleriyle ilgilenmez oldular.
Yemek çocuðunuzun sadece midesini kirletir. Çok aðýr deðilse yedikleri, ya birkaç gün hasta yatar, ya da midesi yýkanýr.
Her gün zehirli filmlerle ruhu kirlenen çocuklarýn ne hale geldiðini görmek zorundayýz.
"Zehirsiz film var mi ki?" diye düþünmeyin! Evet, maalesef zehirsiz film þayisi çok az.
Bence asil sorunumuz, çocuklarý zehirlerden korumayý baþaramamýþ olmak deðil. Kendimizi bu zehirlerden koruyamýyoruz ki, çocuklarý nasýl koruyalým?
Kendini kurtaramayan baþkasýný kurtaramaz.
Kendini koruyamayan baþkasýný koruyamaz.
Söylesem "söz" olur, söylemesem içimde "köz" olur…
Takip ettiði dizinin bir sonraki bölümünü kaçýrmamak için aceleyle sofrayý toplayýp, kumanda elinde televizyonun basýna gecen annelerin çocuklarýndan þikayetçi olmaya hakki var mi?
Tuttuðu futbol takýmýn tüm futbolcularýný, yedekleriyle birlikte ezbere bildiði halde, oðlunun bir tane arkadaþýný tanýmayan babanýn, oðlundan sürekli þikâyetçi olmaya hakki var mi?
Vücudum bozulmasýn diye çocuðunu emzirmeyen annelere söyleyecek fazla bir þey bulamýyorum!
Bedeninden bir parça olan, ciðerparem diye tanýmladýðýmýz öz evladýný bile doyasýya baðrýna basma duygusunu kaybetmiþ birisine ne diyebilirsiniz ki? Bana bir tane "hayvan" gösterin "vücudum bozulmasýn" diye evladýný baþkalarýna teslim eden. Ben duymadým. Biliyorum, bu cümle biraz aðýr oldu ama içimden geldiði gibi yazmasam içimde "köz" olacak.
Kendimizi doyurmadan baþkalarýný doyurmayacaðýmýz gerçeðini anlamak zorundayýz.
Kendisi okumayan baþkasýna okuma emrini verirken ne kadar etkili olur.
Kendini eðitmeyen baþkasýný eðitirken zorlanmaz mi?
Hani hep biz büyükler gençlerden ve çocuklardan þikayetçi oluruz ya! Adamýn biri is güç sahibi olamamýþ olan oðluna "Sultan Fatih senin yasýndayken Ýstanbul’u fethetti!" deyince, hazýr cevap delikanlý "Fatih’in babasý senin yasýndayken devlet yönetiyordu!" demiþ.
Anne babalar çocuklarýmýzý ellerimizle zehirlemeyelim!
Ne bu dünyada ne de öteki dünyada bunun hesabini veremeyiz!
Bunun için sevgili Anne ve Babalar:
Sevgili anne ve babalar; çocuklar çabuk büyüyor... Çocuklar büyüdükçe dertleri de büyüyor. Ve anne babanýn þikayetleri baþlýyor.
Þikayetler baþlýyor, çünkü hýzlý bir þekilde kontrolümüzden çýkýp deðiþikliklerini görüyoruz. Çocuklarýmýz, bizim gençliðimizde var olmayan bir yaþama biçiminin etkilerine giriyorlar. Ýstemediðimiz alýþkanlýklarý ediniyorlar. Yanlýþ arkadaþlýklar kuruyorlar.
Uyarýlarý, ricalarý dikkate almýyorlar. Anne baba olarak bizi dinlemiyorlar. Tavýrlarý zaman zaman saygýsýzlýða varýyor. Zaman zaman saldýrganlaþýyorlar.
Biliyoruz ki; dünya imtihan dünyasý. Bazýlarýmýz servetle, þöhretle imtihan olurken, bazýlarýmýz da çocuklarýmýzla imtihan oluyoruz.
TAVSÝYE EDEBÝLECEÐÝMÝZ BÝR KAÇ NOKTA:
- Çocuðunuzu kendinize düþman etmek istemiyorsanýz, bir baþarýsýzlýðýndan sonra “Ben sana demedim mi?” demeyin.
- Çocuðunuza emir vermeyin. Ondan isteyin.
- Haksýzlýða uðradýðýnýz bir yerde, hakkýnýzý arayýþ biçiminize çocuðunuzun tanýk olmasýný saðlayýn. Ona kavga etmeden ve baðýrmadan haksýzlýklara karþý çýkmanýn mümkün olduðunu gösterin.
- Çocuðunuzu dinlerken, mutlaka yüzüne bakýn ve onunla göz temasý halinde olun. Kendisine önem verildiðini hissedecektir.
- Çocuklarla anlaþmanýn en iyi yolu, onlara iyi niyetle yaklaþmaktýr.
- Çocuðunuzla aranýzdaki duygusal çatýþma, istemediðiniz boyutlara varýyorsa, “Kimin haklý olduðunu” düþünmek yerine, varmak istediðiniz amacý düþünün ve davranýþýnýzý gözden geçirin.
- Bir tartýþma sýrasýnda asla birkaç sorunu birlikte çözmeye çalýþmayýn. Sorunlarý teker teker ele alýn.
ÇOCUKLARIMIZA YÖNELÝK SÝZÝN DÝKKAT ETMENÝZ GEREKEN KULAÐA KÜPE NOTLAR
*Küçük demeyin, terbiye beþikten baþlar,
*Hata, kýzarak deðil, öðreterek düzeltilir,
*Düþünceler, inandýrýlarak benimsettirilir,
*Aile içindeki geçimsizlik, çocuðu çok sarsar,
*Her kötü hareketine, hep göz yumulmaz,
*Ayný harekete bir iyi, bir kötü denilmez,
*Çok sertlik gibi, çok þefkat de zararlýdýr,
*Hiçbir zaman onlara yalan söylenmez,
*Sözünden çok, yaptýðýna deðer verilir,
*Kararlý olmak, çocuðu kötü hareketten korur,
*Onun yanýnda baþkalarý çekiþtirilmez,
*Terbiyeden anne ve baba mesuldür,
*Çocuklar hiçbir zaman kötülenmez,
*Çocuða verilen sözden dönülmez,
*Onlar yalancýlýkla asla suçlanmaz,
*Sýrlar onlarýn yanýnda açýklanmaz,
*Kibirlenmesine göz yumulmaz,
*Samimi olduðunuza inandýrýlýr,
*Konuþmaktan ziyade yaþatýlýr,
*Baþkalarýna yardýma alýþtýrýlýr,
*Sabýrlý olmasýna alýþtýrýlýr,
*Hayatýn zorluðu öðretilir,
*Her isteði yapýlmaz.
Son olarak þunu ifade edebiliriz ki, Anne-baba olarak önce biz kendimizi eðitmeliyiz. Kendimizi yeterli hale getirmeliyiz. Kendimizi sürekli olarak eðiteceðiz. Televizyondan ziyade kitapla dost olacaðýz. Ýnanýn kitap okumamak için uydurduðumuz bahanelerin hiçbiri geçerli deðil. Ne kitaplarýn fiyatý, ne zaman kýtlýðý, ne þu, ne bu... Okumamanýn mazereti olamaz. Unutmayalým, bahanelerimiz, çocuklarýmýzýn geleceðini kurtarmaz.
Çocuk, babasýnýn sýrrý ve hususiyetlerinin sahibidir. Hayatý boyunca onun gözbebeði, ölümünden sonra da mevcudiyetini devam ettiren bir parçasýdýr. Bütün hususiyetleri (iyi ve çirkinini) ondan âdeta miras yolu ile aktarýr. Zira o, kalbinin bir parçasýdýr. Bundan dolayý Allah-u Teâlâ, neseplerin korunmasýný, neslin tevhid inancý üzere yetiþmesini emretmiþtir.
Bunun için aile halkýna, özellikle yeni yetiþen çocuklara her þeyden önce öðretilmesi gereken þey, iman esaslarýdýr. Yani Allah ýn varlýðý ve sýfatlarýyla tanýtýlmasý, hiç bir þekilde O nun ortaðý yardýmcýsý olmadýðý, insanlarýn O nun hükümleri, emir ve yasaklarýna uygun yaþamasý gerektiði inancýdýr. Yaþ ve idrak yönüyle bir þeyler öðrenme durumuna gelen bir çocuða, öncelikle bu inanç kazandýrýlmalýdýr.
Kaynakça :
1.Mevhibe eren, ailede Problemler
2.M.Emin Nebioðlu, Çocuk Ve aile
|
