|
Geçmiþi büyüklerinizden dinleyeniniz var mý? Unutulmayan anýlarý, sevgileri, mücadeleleri, heyecanlarý, inatlaþmalarý… Herkesin hayatýn da mutlaka bir geçmiþ vardýr çok eski olmasa bile iyi yada kötü.Kimi zaman kalp kýrýklýklarýný, çok mutlu anýlarýný, sýkýntýlarýný, hep beraber gülüp hep beraber aðladýklarý anlarýnýz olmuþtur.Þöyle koltuðunuza oturup sýrtýnýzý koltuðunuza yaslayýp büyüklerinizin anlattýðý ve sizin geçmiþinize geri dönelim mi?Dün ve bu gün yaþadýklarýmýzý unutalým adeta çok eskiye dönelim hangi dönemde yaþamak istiyorsanýz 70 yýllar en güzel yýllar bence…
Hayat ne garip deðil mi? Eski-yeni deyimlerini yan yana getirdiðimiz zaman çok fark olabildiðini hepimiz görebiliyoruz. Babaanneme, anneme köyümüzün büyük insanlarýnýn gözlerine baktýðýmda eski toprak deyimi onlara çok uyuyor. Hala müthiþ bir hafýza… Ben de bu gün karar verdim bir anlýk da olsa eski toprak olmak istiyorum adeta bende yaþamýþ gibi her þeyiyle içimde yaþamak istiyorum çok mu þey istiyorum? hayýr tabi ki de bunu kendi içimizde yaþamak ve yaþatmak en doðal hakkýmýzdýr.
Memleketimizde bir iç göç olayý vardýr. Sanayi devrini, teknolojiyi memleketin þartlarýna göre olmayýnca, gerekli olan planlamalar yapýlamayýnca yaþadýðýmýz durumun mukadder olacaðý bellidir. “Ýstanbul’un taþý topraðý altýn” diye yankýlar memlekete yayýlýnca, diðer þehirler, köylerde ki insanlar nasiplerini almak isterler. Nihayet büyük þehirler taþrayý çeken büyük mýknatýs rolü oynarlar. Köyünde, kasabasýnda yahut da sanayi açýsýndan geliþmemiþ ilinde, ilçesinde insanlar hep büyük kentlerin özentisi ile yaþarlar. Gurbeti ve göçü baþlatan þey kiþinin kendi yerinde yeterince imkanýn olmadýðýný düþünmesi ve büyük kentlerde büyük imkanlarýn var olabileceðini sanmasýdýr.
Köyünde, obasýnda kendi küçük dünyasýný kuran Anadolu insaný, þehre göçünde yeni bir dünyaya intibak etmek zorundadýr. Köy yaþamýnda olmayan kira, su … vb zorluklarla tanýþma hayatý da ardýndan gelir. Sonra hayal kýrýklýkla, yürek burukluklarý sürpriz deðildir bu hayatta… Ama bir yerde köprüler atýlmýþ dönüþ zordur geriye. Hatta çoðu insanýmýzda eskilerinden kalma kerpiç ev ve iki tarla dahi satýlmýþtýr. Geriye kalan artýk büyük bir yaþam mücadelesi…
Köyünden göçük; büyük þehirlerin, büyük binalarý, kalabalýk caddeleri, sokaklarý aydýnlatan renkli ýþýklarý… Ve daha birçok neden insanlarýmýzý tuzaðýna düþürmeye hazýrdýr. Baba ocaðýndan, baðrýndan koparýp adeta kendi çemberi altýna almýþtýr. Çoðu zaman köyünü, ocaðýný, memleketini özlemek mümkün olabilirken, ayný zamanda kendini doyuramadýðý için her þeye sitem etmek mümkün olur. Artýk bu mahsen de tutunacak bir dalýn yoksa gözlerin kapalýysa bu sitem kendini kemirircesine büyük piþmanlýða ve sefalete yol açar. Köyden gelenler, lüks semtlerde, blok binalara uzaktan bakmak durumundadýr.
Türkiye de köyden göç olayý artýk bir toplumsal realite olmuþtur. Çarpýk yerleþim, olayýn teknik problem cephesini yansýtýrken, olayýn diðer yanýna psikolojik ve sosyolojik sýkýntýlar oluþturmaktadýr. Bu iç göçün boyutlarýnýn büyüklüðü, bütün dengeleri alt üst etmiþtir. Olay gurbet ve hasret olgusunu aþmýþ, Türkiye’yi yeni bir sosyal yapýlaþmaya doðru götürmüþtür.
Anadolu’nun alnýnda gurbet yazýsý hep durmuþtur. Asker oðlunu bekleyen gözü yaþlý Havva analarýn hasreti, Mehmetlerin yolunu bekleyen taze gelinlerimiz, Anadolu’da uzun yýllar hicran daðlarý olmuþtur. O ýþýltýlý büyük þehirler insanlarýmýzý köylerinden nasýl kendine çekebilmiþ? Nerede o eski insanlarýmýz evet ellerinde paralarý olmasa bile gözlerinde mutluluk vardý, karýnlarý kendi ekip biçtikleri ile doyabiliyordu, an azýndan, çalýþkan, azimli, mücadeleci insanlarýmýz bir gün ola çocuklarýnýn, torunlarýnýn kendi doðasýndan koparak zehrini her an býrakmaya hazýr olan büyük þehirlere göç olacaðýný nasýl kestirebilirdiler.
Eskiden, þenlikler bile çok güzel geçermiþ yol, ýþýk olmazmýþ ama insanlarýmýz mutluymuþ, “nerde o eski bayramlar” insanlarýmýz sandýklarýndan en temiz, en güzel elbiselerini bayram sabahlarý giyer büyüklerini ziyaret eder kendi aralarýnda eðlenirlermiþ. Þimdiki bayramlarýn ne tadý var ne tuzu býrakýn yeni elbiseleri artýk birbirleri ile bayramlaþmak bile çok zor geliyor. Peki bütün bunlara sebep bina mý? Taþ mý? Yine biz insanlar, yeni nesiller kendi ellerimizle yaptýk teknolojiye ayak uydurmakmýþ bunun dezavantajlarý bizlere pahalýya patladý ayrýlýklara, açlýklara, yoksulluklara bunu hesabýný kimler verecek?
Büyük þehirler insaný öyle bir yutar ki bir düþtün mü bir daha çýkmak imkansýz olabilir. Köylerimize hasret her geçen gün kalabalýklaþan þehirlerde bunaltýcý hale gelmekte. “Eski” kelimesi ne yazýk ki hýzlý bir þekilde yerini “yeni” kelimesine býrakýyor. Þimdi ki þarkýlar bile hýzlý yaþamý, biz gençlerin ruhunu bedenini sarmalayabiliyor. “Eski aþklarý bile özler olduk” der büyüklerimiz mücadele vardý, gerçek sevgi vardý, þimdi her þey o kadar hýzlý ki sevgiler bile menfaat üzerine kurulmuþ. Eskiden aþýklar mektup yoluyla haberleþirlermiþ hasretlerini, sevgilerini bir iki satýra sýðdýrabiliyorlarmýþ, þimdi cep telefonu ile her þey elinin altýnda, evet belki teknolojiyi iyi kullanabiliyorsak insanlar için büyük rahatlýktýr.
Haydi! Uyanalým, artýk o renkli dünyadan gözlerimizi açalým, kendine çeken cazibesinden kurtaralým her þey eskisi gibi olmasa bile büyüklerimizin bizlere býraktýðý kerpiç evleri, tarlalarý, gerçek yuvamýzý koruyalým sarýp sarmalayalým bu beton yýðýnýndan, kirli havadan, gürültüden kurtarýp asýl sahip deðerlerimize kol kanat gerelim, aslýnda en büyük miras, en deðerli hazinemiz memleketimizdir.
Mücadele ve gerçek sevgi ile yapýlmýþ her türlü þey ulaþýlmasý en büyük deðerdir. Çocuklarýmýza baba ocaðýný öðretelim ki gerçek yuvalarýnýn ne derece deðer güttüðünü bilsinler. Hiç bir þey için geç sayýlmaz geç kalýnmýþ her þey imkansýz önümüzde bir duvar gibi görünse de Anadolu insanýmýz bu duvarý aþýp doðduðu topraklara sahip çýkmasýný da bilir. Unutmayalým ki dün ki halimizden üstün olup, asýl deðerlerimize sahip çýkmamýzdýr.
SEVGÝLERÝMLE
|
