Onlar yýkýlmayan birer çýnar aðacýmýzdýr. yaþlýlar dünyanýn en tatlý, en güzel, en masum varlýklarýdýr.Yýllar geçtikçe sürekli þefkat,sevgi,ilgi,merhamet isterler, nazlanýrlar  çocuklar gibi gülmek, eðlenmek isterler. Zamanla yaþlýlýk sendromuna girerler ve kendilerini fazlalýkmýþ gibi hissederler.Artýk ben yaþlandým hiçbirþeye faydam dokunmuyor hep el ayak altýnda oluyorum gençlere zaman kaybýndan baþka hiçbir iþe yaramaz hale geldim diye kendi kendilerine kuruntu yaparlar. Aslýnda bu durumu yaþayan çok sayýna yaþlý ninelerimiz ve dedelerimiz var. Ailesi tarafýnda sokaklara terk edilmiþ ya da fazla gelmiþ huzur evine götürüp býrakmýþ bu ve buna benzer çok sayýda yaþlýmýz sefil olmuþtur.   
 
             Peki kendimize hiç sorduk mu? Bir gün bizde yaþlanacaðýz aynýsýný bizlere çocuklarýmýz yapar diye? Hep ayný kalmayacaðýz yýllara meydan okuyamayýz ayný genç yaþýmýzda kalmayacaðýz elbet bir gün yaþlanýp onlar gibi bakýma muhtaç sevgiye hasret kalacaðýz. “Sana nasýl davranýlmasýný istiyorsan sende öyle davranmalýsýn” der annem. Benimde babaannem var ALLAH ona uzun ömürler versin baþýmýzdan eksik etmesin nasýl düþünebilirim onun evde bir fazlalýk olduðunu biz ne yersek onu yer,kanýmýzdan canýmýzdan birisi babamýn annesi daha ötesi var mý? Aksine ben yaþlýlar ile ilgilenmekten mutlu oluyorum, gururlanýyorum. dizinin altýnda oturup bana eskilerden anlatmasý o kadar huzur veriyor ki bana fakat babaannemin o anlattýklarý ile þimdi ki yaþam arasýnda çok fark olduðunu da düþündükçe çok üzülüyorum.     
                Bayramlarda huzur evlerine ziyarette bulunuyorum. Oradaki ninelerimiz, dedelerimiz o kadar masum ki o kadar duygulu bakýyorlar ki aðlamamak için kendimi zor tutuyorum. Aslýnda sadece bayramlarda deðil elimizden geldiði kadarýyla kendimize daha çok boþ zaman ayýrarak gidip onlarýn elini öpmek hüzünlerine ortak olmamýz gerekir. Onlara zaten yakýnlarý vuracaðý kadarýyla vurmuþ oralara götürüp býrakmak ile birde bizler yalnýz býrakýnca ne olur halleri hiç düþündünüz mü? Ama ne var ki benim ziyarete gittiðim huzur evlerinde gerçekten çok güzel ilgi ve bakým vardý. Yaþlý bakýcýlarýmýz kendi anneleri ve babalarý gibi ilgilenip yüzlerine gülüyorlardý. Onlarda benim gibi düþünüyorlar “bu gün ona yarýn bize” diyorlar. Geçen bayram ziyaretine gittiðim bir huzur evinde baþýný cama dayamýþ bir teyzem ile sohbet ettik diline bal damlamýþ sanki kadar mý güzel konuþur insan ben kendimden geçtim adeta. Pek dedim neden böle dolu gözler ile camdan dýþarý bakýyorsun? Diye sordum yavrum dedi aylar oldu senin gibi kýzlarýmda olmasa kimsem yok ki benim belki gelirler diye bir umut ile bakýyorum ama kendimi kandýrýyorum dedi. Duvarýnda asýlý resimlerine baktým gençliðinde gayet alýmlý güzel bir bayanmýþ eþi ile çekildiði fotolar çocuklarý torunlarý hepsi duvarda asýlý ama yanýnda kimse yok yalnýz ve hatýralar ile tek baþýna ona uzanacak bir ele muhtaç terk edilmiþti orada…

                Yukarýda bahsetmiþ olduðum teyzem gibi çok sayýda yaþlýmýz kendilerine uzanacak elleri bekliyorlar ne olur sizde onlara verin elinizi boþ ya da dolu yeter ki yanlarýnda olduðunuzu hissettirin zaten onlar da bizlerden fazlasýný istemiyorlar gülen bir çift yüz ve sevgi … burada kalan yaþlýlarýmýzýn bir çoðu da sahipsizdir. Öldüklerinde oradan cenazesini kaldýracak bir yakýný dahi yoktur kimsesizler mezarlýðýna götürülüp gömülür. Ýnsanlýðýmýz adýna gerçekten üzülüyorum gerçekten bir terazinin üzerindeyiz zengin ve fakir hani derler ya “aç tokun halinden anlamaz” ben bu lafa gerçekten katýlýyorum neden mi? Aslýnda söylememe bile gerek yok kalp gözü ile bakmayý bilen insanlarýmýz görmesini de bilirler.

                Bu yazýma baþlarken inanýn ellerim titreyerek yazdým ve kendimi yaþlý hissederek tabiî ki de,zaten insanoðlu bir þey yaparken e düþünürken hissedebilmeli o zaman istediði sonucu elde eder. Elinden tutulmayan kapý dýþarý edilmiþ, sokaklara terk edilmiþ yaþlýlarýmýza günün birinde bunu yapan evlatlar da ayný yapýlanlara hazýrlýklý olsunlar “çocuklar büyüklerin takipçisidir, onlar ne konuþur ne yapar ise aynýsýný yaparlar. “Ýnsan zulmeder, kader ise adalet eder.” Unutmayalým.

                Aslýnda baþýndan beri ayný þeyleri paylaþýyorum sizler ile; sevdikleri tarafýndan dýþlandýðýný ama yine de onlara duyduðu özlemlerini dinleme ve onlarýn yaþlý kiþiliklerinde hayatýn bir baþka yönünü anlama düþüncesi kaçýmýzda uyandý?... Bir evlat, bir torun, bir arkadaþ özlemiyle baþýný koyduðu yastýða sarýlýp, onu gözyaþlarýyla ýslattýðýný kaçýmýz hayal edebiliyoruz?...

                Ýnsan sevgisi olmayan bir toplumda hayvan sevgisinden bahsetmenin, hiçte çarpýk olmayan gerçeði, bizim bu ilgisizliðimizle su yüzüne çýkmýyor mu?... Öyleyse insan ve hayvan sevgisinden bahsetmeyelim. Belirlediðimiz amaçlara ulaþabileceðimizi ne kendimiz ne de baþkalarý garanti edemez. Ama eninde sonunda hepimizin varacaðý bir nokta var: YAÞLILIK

Ve yarýnlarýn bize ne kazandýracaðý, neler kaybettireceðini de garanti edemeyiz. Saðlýmýzý bir saniyede, mal varlýðýmýzý bir imza atýþ sürecinde kaydedebiliriz. Bu gerçekleri göre göre erkeklerimizin zamanlarýný oyun salonlarýnda, kadýnlarýmýzýn günler de geçirmeleri, kendilerini sorumluluk almadýklarý bir ortam da vitrine etmeleri, kendi yaþamlarýna bile deðer  vermediklerini  göstermiyor mu?

                Bir zamaný yok ettiðimizi zannederken, zamanýn bizi yok ettiði gerçeði, bizimle, bilhassa þu hayvan sevenlerle alay etmektedir. Hayat çarkýnýn hangi diþlileri arasýnda kalabileceðimiz hepimiz için meçhul deðil mi?...

                Geleceðimizdeki bir olasýlýðý görmek ve acý gözyaþlarýný kurutmak için, haydi; huzurevlerine ve yaþlýlara… unutmayalým bir gün hepimiz yaþlanacaðýz, aðlatýrsan bir gün gelir sende aðlarsýn yapacaðýmýz çok zor deðil sevgi ve hoþgörü peþimize götüreceðimiz en güzel duygularý yaþatalým ki bir gün bize de yaþatsýnlar.

                                                                                                                                                                   SEVGÝLERÝMLE