|
2010 yýlý sonlarý, 2011 yýlýnýn baþlarýnda bazý Arap ülkelerinde ortaya çýkan halk ayaklanmalarý, bu devletlerin yöneticilerinin baský, zulüm ve sömürüye dayanan yönetim biçimlerine karþý insanlarýn açýk ve net özgürlük talebidir. Bu özgürlük talebi, halkýn kendi öz ülkelerinde alýn teriyle kazandýðýný kimseye çaldýrmadan cebine koyabilmesi, ülkelerindeki yer altý ve yerüstü zenginliklerin adil bir þekilde daðýtýlmasý, insanlarýn devlet aygýtýný elinde tutanlar tarafýndan hor görülmemesi ve zulme uðramamasý, özetle ülkedeki her insanýn birinci sýnýf vatandaþ olarak karný tok, baþý dik yaþamasý gibi temel insan haklarýný kapsamaktadýr.
Bir ülkede yaþayan halkýn bu kadar doðal ve bir o kadar da masum istekleri, normalde dünyadaki bütün insanlarý umutlandýrmasý gerekir. Ýnsana gereken, bir yerde mazlumla zalimin mücadelesi varsa, mazlumu kollamak, zalime karþý durmaktýr. Ancak yaþadýðýmýz çaðda durum böyle deðildir. Örneðin bir Ýngiltere ya da Almanya’daki halkýn özgürce yaþamak, kazanmak, kazandýðýna sahip olabilmek, ülkesinde horlanmadan, itilip kakýlmadan yaþama konusundaki özgürlük isteði desteklenmesi gereken haklý bir taleptir. Bu anlamda, Ýngilizlerin 1215 yýlýndaki Büyük Sözleþmeyi (Magna Carta) doðuran ayaklanmasý önemli bir özgürlük talebidir. Komünizm döneminde, Almanlarý Doðu Batý diye ikiye bölen Berlin Duvarýnýn 1989 yýlýnda yýkýlmasý, tarihe geçecek asil bir özgürlük eylemidir. Ancak Tunus ve Mýsýrdaki halk ayaklanmasý, önce aþaðýlayýcý bir tavýrla, burun bükülerek karþýlanacak basit bir eylem, biraz ciddileþirse endiþe edilecek bir tavýrdýr. Çünkü bu insanlar özgürleþirse, hayatlarýný onlarýn köleliði üzerine kurmuþ Global zalimlerin uykusu kaçacaktýr.
Evet, bu günlerde biraz daha ciddileþen, Tunus ve Mýsýr’daki halkýn özgürlük talepleri, dünyanýn kaymaðýný yiyen, hayatlarýný milyarlarca insanýn köleliði üzerine kuran güçleri (ABD ve Batý dünyasýný) endiþelendirmeye baþladý. Onlarýn endiþesi, öncelikle kendi coðrafyalarýnda þimdilik garantiye aldýklarý sömürü düzenleri deðil, kendilerinden çok uzakta bir sömürü ortaðý olan Ýsrail’le ilgilidir. Modern dünyanýn Kabadayýlarý, sayýlarý yüz milyonlarý bulan Orta Doðu toplumlarýný köleleþtirerek güvenliðini garantiye aldýklarý Ýsrail devleti ve bu ülkede yaþayan 7 küsür milyon insanýn hayatý ile ilgili derin endiþe içindeler.
Modern dünyanýn patronlarý olan ABD ve Batýlý devletler, özgürlük talebiyle sokaklarý dolduran, neredeyse haftalardýr aç susuz sokaklarda geceleyen bu insanlarýn isteklerini ve bunlara karþý duran yerli sömürücülerin bu insanlara nasýl zulümler yaptýðýný düþünmezler. Ayrýca bu patronlar yerli uþaklarý olan idarecileri de düþünmezler. Onlarý bir kirli mendil gibi, kullanýr atarlar. Onlarýn derdi, bu ülkelerde olabilecek bir iktidar deðiþikliðinin, Orta doðudaki öz evlatlarý olan Ýsrail’in güvenliðini nasýl etkileyeceðidir. Þimdilerde bunun garantisi için yeni uþaklar seçmenin telaþýndalar. Bu endiþe ve bu kutsal telaþe, þimdilerde bütün Batý medyasýný, yazar, çizer ve düþünürlerini sarmýþ durumda.
Ýnsanýn Yuh… diyesi geliyor. Yýllardýr ölümle pençeleþen Irak ve Afgan halkýnýn durumu, her gün ölümle burun buruna gelen Filistin halkýnýn güvenliði, Afrika’da açlýktan ölen milyonlarca insanýn utanç verici halleri onlarý hiç endiþelendirmiyor. Hatta nerdeyse bütün Arap ülkelerinde bulunan baskýcý totaliter rejimlerin insan haklarý ihlalleri de onlarý endiþelendirmiyor. Onlar, sadece bir avuç Ýsrail’i düþünüyor ve onun için endiþe duyuyorlar.
Tesadüf müdür bilmem ama ayný günlere Türkiye’de ýsmarlama bir anketle “Modernlerin Endiþesi” gazetelerin baþ sayfalarýný doldurmaya, televizyonlarda entellerimiz bunu tartýþmaya, yazar ve çizerlerimiz köþelerini bu konuyla doldurmaya baþladýlar.
Efendim sorun þu: Türkiye’de hangi parti iktidara gelirse yüzde bilmem kaç olan bu modernler daha rahat, daha huzurlu ve daha güvenli bir biçimde yaþarlar. Þu anda mevcut iktidar, görüntüde sorun oluþturmasa da içkiyi (yasaklamak deðil) sýnýrlandýrmasý gibi uygulamalarla az da olsa modernlerin endiþelerini artýrmakta, keyiflerini kaçýrmaktadýr.
Þu garabete bakýn ki, sorun sömürü, zulüm, iþkence ya da insanlarýn yaþama hakkýnýn ihlali deðil, iþ kurma ve kazanma, kazandýðýný cebine koyma, yasal haklarýný sonuna kadar kullanabilme sorunu hiç deðildir. Sorun, niyet okumayla ortaya çýkarýlan, zayýf bir ihtimal de olsa ileride olabilecek, yaþamla ilgili ilintisel bir sorunun þimdiden ortadan kaldýrýlmasý meselesidir.
Vay be… Ne kadar garantici bunlar. Bu ülkenin insanlarý yýllardýr itildi, kakýldý, hor görüldü, özgürce yaþama haklarý hiçe sayýldý, giyinme özgürlükleri bile ellerinden alýndý ama onlar hiç böyle derin endiþelere düþmediler. Akademisyenlerimiz onlarýn yaþanan hayat ve gelecekle ilgili endiþeleri hakkýnda anketler yapmadý. Onlar, öz yurtlarýnda hor görülürken, ekonomik oyunlarla ceplerindeki paralar pula dönerken, vergisini týkýr, týkýr ödedikleri, askerliðini yaptýklarý devletlerinin kurumlarýnda horlanýp hakaretlere maruz kalýrken, onlarýn endiþeleri ne sosyologlarýn ne de psikologlarýn gündemine girebildi. Bu ülkenin öz evlatlarý, kendi ülkelerinde parya sýnýfý muamelesi görürken dedelerinin bu ülke topraklarý için akýttýklarý kaný bile gündeme getirmedi. Kanlarýný içlerine akýtýp, sýzýlarýný kimseye duyurmadýlar. Onlar, bazý zamanlarda þehirlerin belli caddelerine girmediler, bazen türkülerini bile söyleyemediler. Bazen temiz ve içten davranýþlarý, samimi lehçeleri alay konusu oldu, bazen düþüncelerine pranga vuruldu, mahkeme kapýlarýnda süründüler, karakollarda iþkence gördüler, hapishanelerde dert kaparak öldüler. Ancak onlar hiç “masumiyet karinesi” diye bir þey bilmediler. Þimdi, beyaz Türkler diye bir güruh mahkeme kapýsýna gidince yeni öðrendik ki, “suçu ispat edilmeden hiç kimseye suçlu muamelesi yapýlamaz”mýþ.
Hey gidi günler hey… Kelli felli ve bir o kadarda renkli gazetelerimiz, bir insan ya da insan grubunu iþaret ederek, “bunlar suçludur” dediðinde; bu gazetelerdeki kocaman yazarlar ve patronunun sesi “muhbirler” birisi hakkýnda, “zinhar gericidir” dediðinde hemen bütün yetkili ve etkili makamlar harekete geçerdi. Bunun suçu ispat edilmemiþ, bu henüz bir gazete haberidir, bir gazetecinin yorumudur, hukuk yorum üzerine deðil delil üzerine iþlem yapar demezlerdi. Þimdi öðrendik ki, ülkemizde bir kiþinin sanýk olabilmesi için savcýlarýn iddianame hazýrlamasý, bu iddianamenin de mahkeme tarafýndan kabul edilmesi gerekiyormuþ. Sonra bu iddianamedeki deliller yeterli olmalýymýþ. Öyle kaðýt üzerine yazýlmýþ, bilgisayara kaydedilmiþ olmasý da yetmez. Altýnda imzasý olmalý, bu imzanýn da aidiyeti ciddi kriminal laboratuarlar tarafýndan tespit edilmeliymiþ.
Örneðin 2003 yýlýnýn son aylarýnda, ülkemizdeki iri ve renkli gazetelerden birinin cingöz muhabiri, komþumuz Suriye’nin bütün eðitim kurumlarýný araþtýrarak, orada terörist yetiþtiren (!) bir medrese buluyor. Gazetesi de hemen bu haberi, “Suriye’de Þeriat Medresesi” adý ile duyurarak Türk milletini haber alma hakkýný yerine getiriyor. Söz konusu gazetenin ihbari haberiyle, içlerinde genç kýzlarýn ve iþ adamlarýnýn da bulunduðu 22 kiþilik Ýslamcý teröristler (!) grubu Türkiye’ye gönderiliyor. Kimi ticaret, kimisi ziyaret için Suriye’de bulunan bu kiþiler, kýsa zamanda suçsuz olduðu anlaþýlarak serbest býrakýlýyor. Bu zehir hafiye gazeteciye, “neden böyle yaptýn?” diye sorulunca, piþkin bir þekilde “ben gazeteciyim, haberimi yaparým” diyor. Bu insanlarýn onuru çiðnenmiþ, iþleri elinden alýnmýþ, seyahat haklarý engellenmiþ, her þeyden önemlisi kendilerine aðýr bir iftira atýlmýþ bunlar hiç önemli deðil.
Þimdi anlýyoruz ki, bu gün modernlerin endiþelerini pompalayan bu kocaman gazeteler, o günlerde “Sarýkýz, Ayýþýðý ve Balyoz” gibi darbelere zemin hazýrlýyormuþ. “Haber kutsal yorum hürdür” diyerek, yalan haberlerini kutsallýk zýrhýyla korumaya alýp, yalancý yorumlarýna sýnýrsýz bir özgürlük alaný açan bu gazeteciler, iþte þimdilerde bir “Modern Endiþe” atmosferine kapýlmýþ durumdalar.
Ýnsanlarýn þunu bilmesi gerekir, kendi mutluluðunu baþkasýnýn gözyaþlarý üzerine kuranlar, kendi sofralarýn baþkalarýnýn haklarýyla donatanlar, sermayelerini baþkalarýnýn cebinden çalarak oluþturanlar, kendi hayatlarýný temele koyarak baþka hayatlarý tepeleyenler, kendi düþüncelerini baþkalarýna dayatanlar, kendilerinden baþka herkesi aptal zannedenler bu derin“Endiþe”den hiçbir zaman kurtulamayacaklardýr. Bunlar, elde ettiði oyuncaðýný kýsa zamanda varlýk sebebi haline getiren ve sahip olduklarýný hiçbir kimseyle paylaþmayan hýrçýn ve yaramaz çocuklar gibi, yanlarýna yaklaþan herkesi oyuncaklarýný elinden alacak hýrsýz zanneder, hemen baðýrmaya baþlarlar.
Bu tip kimseler çocuksu davranýþlarýndan kurtulmadýkça, olgun insanlar gibi paylaþmayý, sevmeyi ve baþkalarýna saygý duymayý öðrenmedikçe, dünyada kendilerinden baþka insanlarýn da olduðunu bilerek yaþadýklarý mekaný baþkalarýyla paylaþmadýkça, kendi haklarýna özen gösterdikleri kadar baþkalarýnýn haklarýna da saygý göstermedikçe endiþelerinin iç dünyalarýna doldurduðu korkuyla hem kendileri hem de çevresindekiler için sorun olmaya devam edeceklerdir.
|
