Tarih 1798. Bu tarih itibariyle Batýya göre yol haritamýzý çizmeye baþladýk. Pardon, Batý yol haritamýzý çizmeye baþladý. Adýna da denge politikasý dendi. Her türlü tehlikenin Batýdan geldiðinden kuþkumuz yoktu. Fakat toprak bütünlüðümüzün garantörlüðünü dahi onlara emanet etmek zorunda kaldýk.
 
Zaman aleyhimize iþliyordu, içten ve dýþtan gelen her kýpýrdama bir parçamýzý koparýyordu. Bu curcuna içinde bir kumar oynadýk, cihan harbine girdik. Olmadý, kaybettik. Milli Mücadele yýllarýnda ise olmayacak iþler baþardýk. Yüz yýlý aþkýn bir süreden sonra kükremiþ sel gibi üstümüze uçuþan Batý pençelerini daðýtmayý baþardýk.
 
Mustafa Kemal batýyý ve doðuyu bilen bir liderdi. Doðu hem ihaneti veçhile hem de Ortaçað Avrupa’sý manzarasý ile pek davetkâr bir manzaraya sahip deðildi. Batý ise emperyalist çehresinin ardýnda medeniyet yolunda ýþýltýlý kývýlcýmlar sunuyordu. Mustafa Kemal batýnýn emperyalizmi ile savaþý tercih ederken, onun medeniyeti ile mesaiye karar verdi. Devletin ve milletin sistematiðini bu eksende tasarladý, birçok inkýlâplar yaptýk.
 
Batýnýn Yeni Türk Cumhuriyetini algýlamasýnda sömürülen bir Osmanlý deðil, kendine rakip göreceði, denk bileceði medeniyet temsilcisi modern bir devlet fotoðrafý temel hedefti. Bu baðlamda Türk dýþ politikasýna önemli görevler düþmekteydi. Kaldý ki; milli çizgide yol tutan Türkiye içte ve dýþta yabancý tahakkümüne karþý cesur tedbirler almayý baþardý.
 
Fakat bu tavýr Milli Þef döneminde bir ölçüde sürdürülse de Türkiye, II. Dünya Savaþý sürecinde uluslararasý dengelerde bloklar arasýnda yerini aldý. Yeni müttefikimiz ABD oldu. Türkiye kendi gündemleri ile dünyada söz sahibi olamadý bu süreçten sonra. ABD güdümlü uluslararasý organizasyonlar ve Avrupa Birliði eteðinde uslu bir devlet profili çizmeye çalýþtý. Ýçte darbeler ve muhtýralarla kan gövdeyi götürse de dýþta uysal koyun figürümüzü hiç bozmadýk. Yýllar yýlý “hayýr diyebilen bir Türkiye” özlemi doðdu içimizde.
 
Uysal oluþumuzun yanýnda hýrçýn bir yanýmýz da vardý. “Yurtta sulh, cihanda sulh” diyen bizler tüm komþularýmýzla sorunluyduk. Soðuk savaþ esintileri ile Rusya düþmanýmýzdý. Soykýrým iddialarý ile Ermenistan düþmanýmýzdý. Ýrtica senaryolarý ile Ýran büyük bir tehlikeydi. Saddam yönetimi ile Irak bir tehditti. Esad yönetimi ile Suriye Irak’tan farksýzdý. Milli mücadele ile nefret yükümüzü sýrtlayan Yunanistan sinsice hücum anýný beklemekteydi. Bulgaristan Türk azýnlýða karþý muameleleri ile zaten gerçek yüzünü göstermekteydi. Ýþte bütün bu gerekçelerle tam bir düþman yumaðýnýn içinde sýkýþýp kalmýþtýk. Ders kitaplarýmýz “Türk’ün Türk’ten baþka dostu yoktur” öðretisini saplamýþtý beynimize. Su uyur düþman uyumazdý. 
 
Dýþ diplomasimizin özü þuydu: Ne hor gördüðümüz Doðuya bir meylediþimiz oldu, ne de her fýrsatta saygýda kusur etmediðimiz Batýdan iltifat bulmuþluðumuz.
 
Günümüz Türk dýþ siyasetinde ise Türkiye manzarasý; gündem olan, gündem oluþturan, dik duran,  ciddiye alýnan, davet alan, davet eden, devletlerin politikalarýna yön veren, arabuluculuk yapan, baþkanlýk yapan, toplantýlar, konferanslar düzenleyen, ziyaretler yapan, ziyaret edilen, denge arayan deðil denge olan bir devlet durumunda. Ve bu konumu günden güne güçlenmektedir. Birçok devlet biliyoruz ki Türk dýþ politikasýný hayranlýkla takip etmektedir. Bu devletler içinde takdir eden de var, tenkit eden de var, tehdit eden de var. Ama tehdit eden de hayranlýk duymaktadýr.
 
AK Parti’yi birçok konuda eleþtirebilirim, eleþtirebiliriz, dýþ politikada da eleþtirebiliriz. Fakat AK Parti döneminde dýþ politikada yeni bir çýðýr açtýðýmýzý, çað baþlattýðýmýzý itiraf etmeliyiz.
 
11 Eylül sonrasý dünyada bir eksen kaymasý oluþtu ve dengeler deðiþmeye baþladý. Türkiye farkýnda olmadan 1 Mart tezkeresine hayýr diyebildi. Oldukça aðýr ekonomik koþullardan geçmekte olduðumuz, birçok zaafýmýzýn olduðu o süreçte Türk-Amerikan iliþkileri açýsýndan kara senaryolar çizilip yazýlýyordu, fakat Türk dýþ siyasetinde Türk-Amerikan iliþkilerinde daha ciddiye alýnan bir ülke konumuna geldik. Hayýr diyebilen Türkiye’nin gücü belirmeye baþladý.
 
Bu arada tüm komþularýmýza zeytin dalý uzattýk, aþýlmaz daðlarý aþtýk. Þimdi Ermenistan dýþýnda iliþkilerimizin gerildiði bir komþumuz yok. Kaldý ki Ermenistan’a yönelik de giriþimlerimiz tükenmiþ de deðil. Bölgemizde tam bir denge unsuru olduk. Türk dünyasý, Arap dünyasý, Ýslam dünyasý, AB, ABD ve Rusya arasýnda da bir denge unsuruyuz.
 
“One munite” olayý ile emperyalizme ve savaþa baþkaldýran bir duruþu dünya kamuoyuna armaðan ettik. Bu gün insani yardým gemilerine yapýlan taarruzun dýþ politikalarýmýza yansýmalarýný takip edenler dünyanýn Türkiye eksenine kaydýðýný görmek zorunda kalacaklardýr.
 
Bu arada eksen kaymasý vurgusunu gündeme getirenlerin maksatlý bir hamle içinde olduklarý fark ediliyor. Bunun zaman içinde içi doldurulup Türk dýþ politikasýna yön vermeye yönelik olduðu anlaþýlýyor. Bu tartýþmalarýn Ortadoðu eksenine yerleþen Ýsrail meselesine denk gelmesi ise yeni soru iþaretlerine neden oluyor. ???????????????????