|
24 Kasým günü üniversiteye hazýrlanan öðrencilerime: “kimler öðretmen olmak istiyor?” diye bir soru yönelttim. Sonuç oldukça þaþýrtýcýydý. Her sýnýftan sadece birkaç öðrencim parmak kaldýrdý. Hâlbuki beþ on yýl öncesine kadar böyle bir soru karþýsýnda parmaklar havalarda uçuþurdu. Bu deðiþimin sebebini öðrenmek istediðimde:
- hocam öðretmenlikte atanmak zor.
- formasyon verilip verilmeyeceði belli deðil.
- piyasa atanamayan öðretmenlerle dolu.
- halk öðretmene pek deðer vermiyor.
- ailem öðretmen olmamý istemiyor.
- kazancý sýkýntýsýna deðmez.
- eski saygýnlýðýný kaybetmiþ bir meslek.
vs. cevaplar aldým.
Öðretmenlik mesleði ile ilgili çok þeyler söylenebilir. Meseleyi sadece saygýnlýk ve ekonomi olarak sýnýrlandýrmak elbette doðru deðil. Ama bir noktayý vurgulamak adýna sadece ekonomi ve politika konusuna deðineceðim.
Öðretmenlik mesleðinin gözden düþmesinin en önemli nedenlerinden biri öðretmenlik mesleðinin siyasi malzeme yapýlmasý olmuþtur. Hem iktidarlarýn hem muhalefetlerin bu konuda günahlarý büyüktür.
Milli Eðitim Bakaný Dinçer, yaptýðý açýklamada: “Þuan atanmayý bekleyen 264 bin formasyonlu öðretmen adayý var. MEB’in toplam ihtiyacý ise 150 bin.” Yani her halükarda 100 binden fazla öðretmen adayý açýkta kalýyor. Her yýl 73 bin öðretmenin de bu aday kadrosuna eklendiðini düþünürsek, bir de yeni açýlan üniversitelerin mezun vermeye baþlayacaðý halini. Ülkede büyük bir iþsizlik patlamasý yaþanacaðýný bilmek için kâhin olmaya gerek yok. Onca emekle yetiþen insanlarýmýzý bir hiçe hazýrlamak hangi mantýðýn, hangi planlamanýn ürünü olabilir acaba?
Sevgili devletim; üniversite açmakla, saray gibi okullar yapmakla, tablet daðýtmakla eðitimin ve eðitimcinin sorunlarý çözülmüyor.
Devlet istihdam bekleyen üniversite mezunlarý sorununda sorumlu deðilmiþ gibi davranýyor. Nasýl olsa KPSS sýnavlarý yapýyor, mezunlar da –koca koca adamlar- kurslara giderek yeniden sýnavlara hazýrlanýyor. Bu haliyle okumuþ bir vatandaþýn iþ hayatýna atýlma yaþý ortalama 25’e çýkýyor. Yazýk deðil mi?
Neymiþ efendim? Devlet, üniversiteleri kültürlenme aracý olarak gördüðü için ihtiyaçtan fazla kontenjan açýyor. Yani devlete göre genç vatandaþlarýnýn ekonomik durumu o kadar mükemmel ki üniversite eðitimini kültürlenme aracý olarak görüyor. Ey yüce devletimiz bil ki, halkýnýn tamamýna yakýný eðitimi en baþta geçim aracý olarak düþünmek zorundadýr.
Devlet eðer kontenjan açýyorsa benim özel ve kamu istihdam ihtiyacým vardýr diye açmak zorundadýr. Yetiþtirdiði vatandaþýný imkâným ve ihtiyacým yok diye kapý dýþarý edemez. Mezun oldun ama seni yeniden bir sýnava tabi tutacaðým, elemem gerekiyor diyemez. Yetiþen mezunun yeterliliðinden endiþeleniyorsan onu mezun eden kurumlarýný sorgulayabilirsin, vatandaþýnýn günahý ne? Vebali biraz da kendine ve kurumlarýna yükle. Vatandaþýn ne yapsýn? Gel oku demiþsin, o da okumuþ, mezun olmuþ. Fena bir iþ mi yapmýþ?
Bu ülkede ana muhalefet ve muhalefetin vatandaþ adýna ne iþe yaradýðýný henüz görebilmiþ deðiliz. Görebileceðimizi de pek sanmam. Onlar sadece kendilerini ilgilendiren meselelerle meþgul. Yok, Kayseri belediyesiymiþ, yok Ergenekon avukatlýðýymýþ, yok deniz feneriymiþ. Bunlar sizin kendi meseleleriniz, vatandaþýn deðil. Öðretmen adaylarýnýn dramý akýllarýna bile gelmiyordur.
Olan ülkemizin geleceðine oluyor. Gençlerimiz kendi sorunlarýyla boðuþmaktan, hayata atýlýrken kaybettiði zamandan harap ve bitap düþmektedir.
Gençlik demek, ülkenin geleceði demektir.
Ey devletim!
Gençlerine bir el at da benim öðrencilerim parmaklarýný kaldýrsýn. Sen onlara ilk adým fýrsatý ver ki, onlar da seni muasýr medeniyetler seviyesinin üstüne yükseltsin.
|
